Behoeden en beschermen.

Mijn vroegste herinnering was toen ik 5 jaar was.
Het was midden in de woestijn in Somalië.
Mijn oma (stief oma) stond op het punt om mij achter te laten bij andere mensen die ik niet kende.
Beangstigend om daar te blijven was het toen.
Oma, verlaat mij niet alstublieft, heb ik misschien wel honderd keer herhaald.
Ik wil niet hier blijven, waren de enige woorden die ik kon uitbrengen , doodsbang was ik.

Mijn wanhopige schreeuw om hulp werd niet gehoord.
Ik rende achter haar aan want ze liep weg, alsof ze me niet hoorde en ik moest steeds hollen om haar bij te houden.
Omdat ik zo schreeuwde is ze uiteindelijk nog twee keer even teruggekeerd om me te troosten en moed in te spreken maar ik begreep het niet.
Waarom moest dit?
Als een klein stipje aan de horizon zag ik haar verdwijnen ik wil met u mee, ik ken niemand hier, laat mij alstublieft hier niet achter, blijf ik zeggen.
Mijn kinderzieltje was ontroostbaar en ik huilde dikke tranen maar ik kon niet mee terug met oma.
Zij bracht mij naar familie van mijn vader die ik nog nooit gezien had.

Het waren wildvreemden voor mij, op een wildvreemde plek, middenin de woestijn.
Urenlang bleef ik buiten en huilde en smeekte.
Mijn conclusie was dat ik iets vreselijks had gedaan, anders was mijn oma niet weggegaan.
Ik ben een slecht kind die niets waard is.
Later dacht ik dat ik ook echt vervloekt was en paste mijn gedrag daaraan aan, want die drie jaar dat ik daar woonde, is nooit goed gekomen.
Zoiets laat levenslange littekens na, maar diep in mijn hart wist ik dat ik niets verkeerd had gedaan.

Toen oma uit mijn ogen verdwenen was, heb ik naar de hemel gekeken en God gevraagd om vergeving voor mijn ouders. “Oh God, mijn ouders hebben me steek gelaten, ze hebben iets verschrikkelijk gedaan.
Vergeef hun alstublieft, maar als u toch iemand laat straffen, straf dan mij in plaats van hen.
Als kind voelde ik me duidelijk verstoten door mijn familie maar ik begreep niet waarom ze zo kwetsend tegen mij deden.
Alles in mijn prille jeugd was chaotisch en verwarrend.
Ik wilde toen niet alleen mijn ouders behoeden of beschermen maar alle mensen die op aarde leven.
De bescherming die een kind hoort te krijgen van de ouders is er bij mij nooit geweest.

Het onrecht, de eenzaamheid en het intense verdriet dat ik toen heb ervaren is een diepe drijfveer van me geworden.
Ik wil alle mensen beschermen tegen ellende die ik toen en vele jaren later heb ervaren.
Ik heb geen woede maar intens verdriet.
Ik vind dat verdriet iets moois heeft en die mooie kant van verdriet koester ik.
Verdriet is voor mij een bron waar ik veel kracht uit haal.
Verdriet is voor mij een symbool van ultieme liefde.. Verdriet brengt me dichtbij de mensen.
Het verdriet van andere mensen raakt me snel.
Door mijn verdriet zie ik de waarde van de mensen en ik hou grenzeloos van ze.
 

"Zahra, maart 2009"