Zichtbaar of onzichtbaar

In 1988 werd ik voor het eerst geconfronteerd met het spreken in het openbaar.
Het ging over de 15de mei; een speciale dag in Somalië. Die dag is de dag van de jeugd. Voor ons bedoelen we dan de jeugd tussen de 18 en de 25 jaar.
Het gaat hier over 15 mei 1940 en over de 13 jongens die een politieke partij hadden opgericht om Somalië onafhankelijk te maken van Italië.
Dit is ook gelukt, Somalië is inderdaad daarna onafhankelijk geworden van Italië, wat ieder jaar op 15 mei wordt herdacht.
 
De voorzitter van deze organisatie had mij gevraagd de openingspeech te houden. Op dat moment leek mij dat erg gemakkelijk en ik zei: Ja, natuurlijk, dat wil ik graag doen”. Dit alles speelde zich af in Mogadishu in Somalië.

Toen ik op het podium stond werd ik totaal gevoelloos, letterlijk.  Mijn benen werden zwak en ik stond op het punt om in elkaar te zakken. Mijn kleren werden nat van transpiratie en ik wist niets meer. De mensen in de zaal zag ik niet en ik voelde me helemaal leeg. Een collega van de radio zag mijn totale ontreddering en liet mij zitten op een stoel die er stond.

Het bleek overduidelijk dat ik geen speech kon houden en ik ben naar een aangrenzend vertrek gebracht waar ik weer een beetje tot me zelf kon komen. Een half uur later was ik weer een beetje opgeknapt. Ik was verbijsterd over mijzelf. Hoe kon dit gebeuren, wat is er met mij? Ik zag dit totaal niet aankomen, was ook helemaal niet nerveus geweest van te voren. Integendeel, ik was juist enthousiast geweest.

Dit is een hele nare ervaring voor mij geweest en ik heb hier nog steeds last van. Op dat moment dacht ik dat het gewoon eenmalig was geweest maar nu weet ik beter.

Het zelfde is me namelijk opnieuw overkomen. Een aantal jaren geleden solliciteerde ik naar een baan bij het Internationaal Vrouwencentrum in Den Helder. De sollicitatie ging voortreffelijk en ik had nergens last van totdat ik de volgende dag moest gaan spreken op een vergadering voor zo’n 20 vrouwen.
Daar ging ik volledig de mist in, net zoals die dag in Mogadishu.

Nu weet ik dat het een angst in mij zelf is die ik als kind al kreeg ingeprent. Als kind hoorde ik niks anders dan dat ik mijn mond moest houden.  Sinds mijn besnijdenis heb ik het gevoel dat ik onzichtbaar moet zijn.
In mijn diepste wezen wil ik dat niet, maar het gebeurt steeds weer. Elke keer word ik geconfronteerd met mijn verleden.

 Hoe kan ik hier van af komen? Ik moet toegeven dat ik al een heel stuk gevorderd ben op die weg , maar er zit ook nog steeds een groot stuk onzekerheid en angst in mij jegens mensen. Nu ben ik ontzettend blij dat ik inzicht in mijn problemen heb gekregen en hiermee verder kan en dat ik zichtbaar ben.

Graag wil ik dit delen met andere vrouwen die ook genitaal zijn verminkt en nog steeds gevoel van onzichtbaar hebben. Ik wil leven en dat ook voelen.

Het leven is verrukkelijk .......maar alleen als je zichtbaar bent!

Zahra Abdi Hersi

"Zahra, maart 2009"